Η Βρετανή σκηνοθέτις Φιλίντα Λόιντ, γνωστή μας από το πολυδιαφημισμένο μιούζικαλ «Μamma Mia!», διαχωρίζει τη Θάτσερ από τον θατσερισμό, με αποτέλεσμα μια αγιογραφία της Σιδηράς Κυρίας. Επιπλέον, η ταινία είναι φλύαρη και έχει για πρώτη ύλη ένα σενάριο με ήρωες καρικατούρες. Η Λόιντ, σύμφωνα με τα λόγια της, είχε κατά νου ένα δράμα σαιξπηρικού τύπου και όχι ένα πολιτικό δράμα γύρω από την ισχυρή προσωπικότητα της Θάτσερ που δημιούργησε συμπάθειες αλλά και σφοδρή αντιπάθεια στη Βρετανία κατά την περίοδο της πρωθυπουργίας της. Η «Σιδηρά Κυρία» ανήκει σε μια κατηγορία βιογραφιών («Βασίλισσα», «Ο λόγος του βασιλιά») που τείνουν να γίνουν συνήθεια του αγγλικού σινεμά την τελευταία δεκαετία. Μυθοπλασίες που κινούνται στο παρασκήνιο της Ιστορίας ή της πολιτικής τονίζοντας εμφατικά την ανθρώπινη πλευρά ενός δημόσιου προσώπου.
Η Μάργκαρετ Θάτσερ, γερασμένη και χτυπημένη από την άνοια, αποφασίζει ν’ απομακρύνει τα προσωπικά αντικείμενα του μακαρίτη συζύγου της από τις ντουλάπες της. Η μνήμη της σαν να ξυπνά από λήθαργο, ανασυνθέτει αποσπασματικά ένα χρονικό της ζωής της. Σαν ονειροφαντασία.
Η Μέριλ Στριπ δεν χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια για να πλάσει τη φιγούρα της Σιδηράς Κυρίας, η μανιέρα της τής είναι αρκετή. Τη δική της Θάτσερ, όμως, λίγο έλειψε να την φέρει στα μέτρα ενός θηλυκού Ρούσβελτ. Τα πιο ενδιαφέροντα σημεία της ταινίας είναι οι λεπτομέρειες, γεμάτες φλεγματικό χιούμορ ή αυτοσαρκασμό, που συνθέτουν το φόντο γύρω από το πορτρέτο της Μάργκαρετ Θάτσερ.

Δημοσιεύτηκε στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 12-1-2012