Απογοητευτικός είναι αυτήν τη φορά ο Κλιντ Ιστγουντ, παρότι το «J. Edgar» του δεν το ρίχνεις στ’ άχρηστα ελαφρά τη καρδία. Στο πορτρέτο του διαβόητου Τζ. Εντγκαρ Χούβερ προστίθεται το φωτοστέφανο ενός αναχρονιστικού (αντι)ήρωα. Αυτός ο Χούβερ είναι ταιριαστός για το πάνθεον των (αντι)ηρώων του Ιστγουντ. Ενας αντιφατικός και αμφιλεγόμενος άντρας στη δημόσια και κυρίως στην ιδιωτική του ζωή. Αυτή απασχολεί κατά κύριο λόγο τον σκηνοθέτη, αλλά και τον σεναριογράφο της ταινίας, τον Ντάστιν Λανς Μπλακ («Milk»).
Ενας Χούβερ σχεδόν παρανοϊκός αλλά και με καλό σκοπό, κομμάτι της Αμερικής που αγάπησε ο Ρεπουμπλικανός Ιστγουντ. Ενας «Βρώμικος Χάρι» χωρίς Μάγκνουμ, αλλά εξίσου νευρωτικός. Ενας «ονειροπόλος» που εργάστηκε για τη δημιουργία ενός επιστημονικά οργανωμένου συστήματος πληροφοριών – ασπίδα προστασίας της ανθρώπινης ζωής από τους γκάνγκστερ και της ελευθερίας από «μικρόβιο» του κομμουνισμού. Η δύναμη της πληροφορίας και ο φόβος ήταν τα εργαλεία του Χούβερ, ο οποίος υπήρξε ανεξέλεγκτος άρχοντας του FBI επί 48 συναπτά έτη. Αυτός το έφτιαξε, αυτός έκανε και το κουμάντο, ενίοτε εκβιάζοντας, όπως αφήνεται να εννοηθεί, μέχρι και τον Ρούζβελτ. Σαν ένας σερίφης μιας νέας εποχής που ξέρει πολύ καλά ότι ο φόβος φυλάει τα έρμα.
Το «J. Edgar» τον βγάζει λάδι, παρότι τον σκιαγραφεί εμμονικό και στα όρια της παραφροσύνης, να βλέπει παντού γύρω του κομμουνιστές και γκάνγκστερ. Ακούμε διαρκώς για τον Ντίλιντζερ και τους διάσημους «κακούς» του ’30, που ηρωοποιήθηκαν από το σινεμά. Παραμικρή νύξη, όμως, για το οργανωμένο έγκλημα και τους νονούς στα χρόνια της οικονομικής ευημερίας. Αξίζει εδώ μια μνεία στον συγγραφέα Τζέιμς Ελροϊ, ο οποίος επιτίθεται σφόδρα στον Χούβερ στην τριλογία του «Αμερικανικού υποκόσμου», κατηγορώντας τον για ανεξέλεγκτη δράση και για σχέσεις με το ακροδεξιό παρακράτος.
Το κέντρο βάρους της ταινίας έχει μετατοπιστεί στην ιδιωτική ζωή του Χούβερ, στη σχέση του με τη μητέρα του και με τον στενό του φίλο και συνεργάτη του Κλάιντ Τόλσον. Το «J. Edgar» είναι μετέωρο στο ενδιάμεσο ενός πολιτικού θρίλερ και μιας ερωτικής ιστορίας όπου κυριαρχεί η απωθημένη ομοφυλοφιλία του Χούβερ. Ο Ιστγουντ σμιλεύει διακριτικά έναν ήρωα σαν και αυτούς στα γουέστερν του Χοκς. Μερικές φορές νομίζεις πως έφτιαξε αυτή την ταινία για να διώξει από πάνω του τη ρετσινιά του ομοφοβικού.

Δημοσιεύτηκε στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 20-1-2012