La La Land *****

lalaland

Στο φαντεζί «La La Land» το μιούζικαλ, είδος που έχει κλείσει τον κύκλο του, επανήλθε στην επικαιρότητα με μοντέρνο τρόπο χάρη στον Ντάμιεν Σαζέλ. Η προηγούμενη ταινία του, το «Χωρίς μέτρο» το 2014, ήταν για την… καταστροφική τελειότητα της τζαζ: για τον αυτοσχεδιασμό, που αναιρεί την ακρίβεια της παρτιτούρας δείχνοντας στον μουσικό δρόμους προς την ελευθερία. Η σημερινή είναι για τ’ όνειρο, που ενίοτε γίνεται αληθινό, αλλά και για τον έρωτα, που σχεδόν πάντα αφήνει γλυκόπικρη γεύση.

Ο Σαζέλ, ο οποίος έχει στα αυτιά του το μπιτ της τζαζ και την παλέτα του τεχνικολόρ μπροστά στα μάτια του, δίνει εντύπωση εξαίρετου μαέστρου. Αν δούμε την ταινία σαν τζαζ αυτοσχεδιασμό, το «La La Land» συμπυκνώνεται σε δύο στιγμές δύο αγνώστων· παραλλαγές πάνω στο ίδιο θέμα, με αφορμή δύο τυχαίες συναντήσεις τους στην παρακαμπτήριο μιας μποτιλιαρισμένης περιφερειακής λεωφόρου του Λος Αντζελες. Στην πρώτη παραλλαγή, στην οποία δεσπόζει το χρωματικό κοντράστ, το μιούζικαλ έχει υφή σαν και αυτή των ταινιών του Χόλιγουντ της «εφηβικής κουλτούρας». Στη δεύτερη, όπου είναι διάχυτη μια τζαζ μελαγχολία, αναδύεται το μελόδραμα.

Οι τέσσερις εποχές

Στο ενδιάμεσο εκτυλίσσεται η ιστορία του Σεμπάστιαν και της Μία, σαν χρονικό που αντιστοιχεί στις τέσσερις εποχές του χρόνου. Ο Σεμπάστιαν είναι πιανίστας, «κολλημένος» με συνθέτες όπως ο Τελόνιους Μονκ, που άλλαξαν τον ρόλο του μουσικού της τζαζ μετατρέποντάς τον από «οργανοπαίκτη» σε αυθεντικό δημιουργό. Η Μία δουλεύει στην καφετέρια ενός μεγάλου στούντιο στο Χόλιγουντ. Αυτός θέλει ν’ ανοίξει δικό του τζαζ κλαμπ και αυτή ονειρεύεται να γίνει ηθοποιός. Θα γνωριστούν χειμώνα και θα ερωτευτούν.

Οι εποχές αλλάζουν, συμπαρασύροντας στον κύκλο τους και τη ζωή του ζευγαριού. Ο Σεμπάστιαν θα βάλει λίγο νερό στο κρασί του (αρχικά για τον επιούσιο και λίγο μετά μεθυσμένος από επιτυχία). Δέχεται να παίξει πλήκτρα σε ένα συγκρότημα και υπογράφει συμβόλαιο για ηχογραφήσεις, περιοδείες και φωτογραφίσεις σε περιοδικά. Το μαγικό χαλί της σόουμπιζ θα τον απομακρύνει όμως από ό,τι εισέπραττε ως ευτυχία μέχρι τώρα. Η Μία, που βιώνει μικρές καταστροφές στις οντισιόν, θα νιώσει μια θλίψη σαν του φθινοπώρου.

To «La La Land» είναι μια ευφάνταστη επιστροφή του κλασικού, κάτι παρόμοιο είχε συμβεί και με το βωβό και ασπρόμαυρο «The Artist» πριν από μερικά χρόνια. Φαντάζει σαν κοκτέιλ κινηματογραφοφιλίας, στο οποίο τα χρώματα έχουν ταιριάξει σε συναισθήματα. Ο Σαζέλ δεν στόχευσε στη νοσταλγία. Η σκηνοθεσία του όμως την έκανε αναπόσπαστο μέρος της κινηματογραφικής φόρμας μιας μοντέρνας ταινίας, στην οποία ανακαλύπτεις θραύσματα ακόμη και από τη μυθική «Καζαμπλάνκα».

Το «La La Land», που έχει ως φόντο το Λος Αντζελες του «Επαναστάτη χωρίς αιτία, είναι μια ευχάριστη έκπληξη που προσωποποιείται σε ένα από τα πιο φωτεινά κινηματογραφικά ζευγάρια των ημερών μας, την Εμα Στόουν και τον Ράιαν Γκόσλινγκ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s