I scream, you scream, we all scream for ice cream

dbl

Το περασμένο σαββατοκύριακο μάς τα χάλασε ο καιρός, άφησε στην ψύχρα και στο ψιλόβροχο την πρώτη αξιόλογη επανέκδοση του φετινού καλοκαιριού, το «Στην παγίδα του νόμου» του Τζιμ Τζάρμους. Χάρη σε αυτή την ταινία αγαπήσαμε τον Ρομπέρτο Μπενίνι -το «I scream, you scream, we all scream for ice cream» παραμένει η διασημότερη ατάκα του. Η ασπρόμαυρη «παγίδα» του Τζάρμους φαντάζει σαν παρτιτούρα με εικόνες αντί για νότες. Διαδραματίζεται  στη Νέα Ορλεάνη, εκεί όπου η μείξη ευρωπαϊκής και μαύρης μουσικής κουλτούρας γέννησε τη τζαζ.

Δυο κρεμανταλάδες, ο ένας προαγωγός και ο άλλος παραγωγός ραδιοφώνου, καταλήγουν στη φυλακή. Πρόκειται για cool τύπους (που εδώ σημαίνει απαθείς και αδρανείς), με το λεξιλόγιό τους να εξαντλείται στην επανάληψη του fuck καλύπτοντας ολόκληρο το εύρος στην «μπάντα» των νοημάτων του. Εκπτωτοι από τον παράδεισο (από σύμπτωση και ατυχία) θα γίνουν συγκάτοικοι με το ζόρι στο ίδιο κελί, στο οποίο θα προστεθεί και τρίτος κρατούμενος: ένας μικροκαμωμένος, υπερκινητικός Ιταλός, που προσπαθεί να επικοινωνήσει  μαζί τους εκμεταλλευόμενος στο έπακρο τα λιγοστά αγγλικά του.

Ο δαιμόνιος Ιταλός, καρικατούρα μαφιόζου, θα οργανώσει την απόδρασή τους από τη φυλακή. Σαν να λέμε, η περιπέτεια θα ’ρθει ουρανοκατέβατη για να διασπάσει έναν αόρατο κύκλο αδράνειας. To χάπι εντ (η έξοδος από την «παγίδα του νόμου») σε αυτή την «γκανγκστερική» κωμωδία τους αφήνει σ’ ένα σταυροδρόμι. Εκεί κάθε κατεργάρης θα τραβήξει τον δρόμο του (ή θα βρει το πόστο του). Για τον Ιταλό «μαφιόζο» η περιπέτεια έχει ένα τέλος που ταιριάζει κουτί στην commedia all’ italiana ενώ για τους δύο cool Αμερικανούς, που μάς γυρίζουν την πλάτη όπως οι κωμικοί στο βωβό αμερικανικό μπουρλέσκ, συνεχίζεται χωρίς σκοπό.

Το κοντράστ των χαρακτήρων τονίζεται απόλυτα από το καστ (ο Μπενίνι πλαισιωμένος από τον Τομ Γουέιτς και τον Τζον Λούρι). Η ασπρόμαυρη φωτογραφία του Ρόμπι Μύλερ, το  σκηνοθετικό στιλ του Τζάρμους και η μουσική του Λούρι συνθέτουν κάτι σαν ηλεκτρική αύρα, που απλώνεται αργά πάνω από τους βάλτους της Νέας Ορλεάνης.

Το 1984 με το «Πέρα από τον παράδεισο», ο Τζάρμους άνοιξε ένα μεγάλο κεφάλαιο για τον ανεξάρτητο αμερικανικό κινηματογράφο, φέροντας στο προσκήνιο αντιήρωες σαν και αυτούς της πρώιμης εποχής του Γκοντάρ. Το 1986 με το «Στην «Παγίδα του νόμου», έθεσε ξεκάθαρα και ένα βασικό ζήτημα που τον απασχολεί μέχρι σήμερα: το ασαφές όριο ανάμεσα σε διαφορετικές κουλτούρες. Σε αυτή την γκρίζα ζώνη, το ζήτημα της επικοινωνίας αρκετές φορές πήρε κωμικές διαστάσεις.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s