Με λένε Τζιγκ

jeeg1

Αυτός ο σούπερμαν, απρόβλεπτος και πιο κοντά στο ανθρώπινο δράμα, έχει ιταλική καταγωγή. Ηταν ένας μικροκακοποιός που μεταλλάχτηκε σε υπερήρωα ύστερα από μια βουτιά στα βρώμικα νερά του Τίβερη. Στιλιζαρισμένος ρεαλισμός που βρίσκει διέξοδο σε κλισέ της φαντασίας. Αυτό είναι, σχηματικά με δυο λόγια, η ταινία του Ιταλού σκηνοθέτη Γκαμπριέλε Μαϊνέτι («Lo chiamavano Jeeg Robot», ο πρωτότυπος τίτλος) H Ιταλία έχει μπει σε πρόγραμμα του ΔΝΤ και βυθίζεται σε ολόπλευρη κρίση. Οι βόμβες, που σκάνε στους δρόμους, ξυπνούν εφιάλτες ενώ όλοι φοβούνται γενικευμένη ταραχή. Όλα αυτά όμως δεν είναι πρόλογος σε θρίλερ πολιτικής δυστοπίας. Γίνονται σταθερό πλαίσιο ενός μελαγχολικού νεονουάρ με κεντρικά πρόσωπα έναν φτωχοδιάβολο, τον Εντσο, και μια νεαρή γυναίκα, την Αλέσια, που έχει διαταραγμένο ψυχισμό: το μυαλό της έχει σταματήσει στην παιδική της ηλικία. Ο Εντσο είναι μοναχικός, δυσλειτουργικός στις σχέσεις και τις συναναστροφές του. Η Αλέσια θα τον ταυτίσει στη φαντασία της με τον Τζιγκ, ένα ατσάλινο ρομπότ, ήρωα ιαπωνικών κινουμένων σχεδίων της δεκαετίας του ’80.

Ο Εντσο, ήρωας στις παρυφές του γκανγκστερικού θρίλερ, κολυμπάει σαν ναυαγός στα μαύρα και βρώμικα νερά του Τίβερη. Θα βγει από εκεί με υπερφυσικές δυνάμεις. Βαρέλια με χημικά απόβλητα, που έχουν πεταχτεί παράνομα εκεί κάνοντας το ποτάμι υγρή χωματερή, τον μετατρέπουν σε Σούπερμαν. Λυγίζει σίδερα, γκρεμίζει τοίχους, σηκώνει ΑΤΜ με τα μπράτσα. Κάτι σαν Κουταλιανός μακριά από την ηθογραφία, εξόριστος στους σκληρούς δρόμους του υποκόσμου. Ο Εντσο, που δεν θα τον δούμε ούτε για στιγμή με στολή υπερήρωα, ερωτεύεται την Αλέσια και αλλάζει εσωτερικά. Αυτή η αλλαγή, που είναι πιο βασική στην ταινία, σχετίζεται με το μελόδραμα. Στη συνέχεια θα προσπαθήσει να τη σώσει από τον κακό της ιστορίας, έναν «ψυχάκια» μαφιόζο, πρώην παίκτη του Big Brother, που ονειρεύεται δόξα σαν και αυτή των σταρ του YouTube.

Το θεμέλιο πάνω στο οποίο στηρίζει ο Μαϊνέτι την ταινία του είναι το μυθικό νεορεαλιστικό «La Strada» του Φελίνι. Τις εικόνες του έχουν στοιχειώσει ο Τζαμπανό, ο «ζωώδης» τσιγγάνος που καταπίνει σπαθιά και δένεται με αλυσίδες, και η αφελής Τζελσομίνα.

Δημοσιεύτηκε στη Νέα Σελίδα στις 11-6-2017

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s