Η πιο σκοτεινή ώρα

darkest

 

Προς το τέλος του περασμένου καλοκαιριού προβλήθηκε η «Δουνκέρκη» του Κρίστοφερ Νόλαν – κατά την άποψή μου, η καλύτερη αγγλοαμερικανική ταινία του 2017. Σήμερα έρχεται στις αίθουσες «Η πιο σκοτεινή ώρα» του Τζο Ράιτ («Αννα Καρένινα», «Εξιλέωση») γύρω από το ίδιο θέμα: την εκκένωση της Δουνκέρκης από το πολυάριθμο βρετανικό εκστρατευτικό σώμα τον Μάιο του 1940. Η απόφαση, που θα παρθεί από τον Ουίνστον Τσόρτσιλ που μόλις είχε οριστεί πρωθυπουργός, αποδείχτηκε κομβική για την εξέλιξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Και οι δύο αυτές ταινίες στρέφονται στο παρελθόν κοιτάζοντας όμως το παρόν. Η «Δουνκέρκη», αθόρυβα πολιτική, επιστρέφει νοερά τους Βρετανούς σε μια δύσκολη εποχή, δεκαετίες πριν από το Brexit, θυμίζοντάς τους ότι η μεγάλη βρετανική υποχώρηση από την ηπειρωτική Ευρώπη ήταν μια κίνηση τακτικής με σκοπό να θωρακιστεί το νησί τους από την επερχόμενη εισβολή της ναζιστικής Γερμανίας. «Η πιο σκοτεινή ώρα» μεταφέρει τον θεατή της στον θάλαμο των επιχειρήσεων για να θυμίσει -ή ν’ αποκαλύψει μυθοπλαστικά- πώς πάρθηκε η απόφαση αυτή.

Ο Νόλαν, στον αντίποδα του ηρωικού πολεμικού έπους, μεγέθυνε την ανθρώπινη ανάσα σε στιγμές σύγχυσης και πανικού αλλά και ντροπής. Ο Ράιτ επέλεξε την προσωπογραφία, αναζητώντας μια εικόνα του Τσόρτσιλ, του πιο σημαντικού ηγέτη της Βρετανίας κατά τη νεότερη ιστορία της, που να μεταφέρει νοήματα στον σημερινό Βρετανό.

Ο Νόλαν, που έχει μια μεταμοντέρνα αντίληψη για την πολεμική ταινία, τοποθετεί τον αντιήρωα στην προοπτική του ήρωα: ο ηττημένος στρατιώτης επιστρέφει με σκυφτό κεφάλι στο σπίτι. Ο Ράιτ, που ξέρει καλά το θέατρο και τον όγκο του ηθοποιού στη σκηνή, εξετάζει πώς ένας εκκεντρικός και αμφιλεγόμενος πολιτικός άντρας -τον οποίο στο κόμμα του και στο παλάτι θεωρούν ανίκανο και καταστροφικό ακόμη και για τρίτο ρόλο στην πολιτική σκηνή- καταφέρνει να βγει μπροστά και να γίνει πρωταγωνιστής των εξελίξεων.

Ο Ράιτ απομακρύνεται από την καλλιγραφία του ακαδημαϊκού βιογραφικού δράματος για να μας δείξει πώς ο κομπάρσος βγαίνει από το σκοτεινό παρασκήνιο της πολιτικής και γίνεται ηγέτης. Παράλληλα, ο Γκάρι Ολντμαν δίνει συγκλονιστική ερμηνεία. Κάποιες στιγμές σε κάνει να πιστέψεις πως παίζει τον Τσόρτσιλ έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού του τον Ορσον Ουέλς. Ο κινηματογραφικός Τσόρτσιλ πρώτα κερδίζει την εμπιστοσύνη του βασιλιά, του τραυλού και αγοραφοβικού Γεωργίου ΣΤ΄. Κατόπιν βγαίνει από τα σαλόνια της πολιτικής και τις κλειστές λέσχες της αριστοκρατίας για να μετρήσει το πολιτικό ανάστημά του στους δρόμους, προσφεύγοντας στο βλέμμα του ανώνυμου Λονδρέζου.

Η ερμηνεία της Κρίστιν Σκοτ Τόμας στον ρόλο της συζύγου του Τσόρτσιλ είναι υψηλού επιπέδου.

Δημοσιεύτηκε στη ΝΕΑ ΣΕΛΙΔΑ 21-1-2018

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s