You are currently browsing the tag archive for the ‘Οσκαρ 2013’ tag.

λινκολν

Ισοφαρίζοντας το ρεκόρ της Μέριλ Στριπ

Η αλήθεια είναι ότι το «Λίνκολν», παρότι δεν έχει ψεγάδια ακόμη κι αν το βάλεις στο μεγεθυντικό φακό, είναι ένα κουραστικό ιστορικό δράμα χωρίς δράση που θα έπεφτε στο κενό χωρίς τον πρωταγωνιστή του. Τον Βρετανό Ντάνιελ Ντέι Λιούις, ο οποίος κρατάει την ταινία στο ύψος της. Στο «Λίνκολν» φαντάζει σαν ουρανοκατέβατος από τον πλανήτη των σπουδαίων καλλιτεχνών. Σαν ένας …Ε.Τ που σώζει το φιλόδοξο κινηματογραφικό σύμπαν του Στίβεν Σπίλμπεργκ με την επιβλητική του παρουσία. Ο ρόλος του, ο Αβραάμ Λίνκολν, δεν έχει το στοιχείο τραγικότητας (συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο). Η παρουσία του όμως έχει τον όγκο που έχουν οι μεγάλοι πρωταγωνιστές στις σαιξπηρικές τραγωδίες, αλλά και τον ρεαλισμό των «ηθοποιών της μεθόδου».
Ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις είχε ήδη δυο Οσκαρ στη συλλογή με τα βραβεία του. Του άξιζε άλλο ένα. Το πήρε χθες βράδι ισοφαρίζοντας το ρεκόρ της Μέριλ Στριπ. Σε τελική ανάλυση είναι ο μοναδικός ηθοποιός σε ταινία του Σπίλμπεργκ που κατάφερε να επισκιάσει τον Σπίλμπεργκ. Τον εξαφάνισε από κάδρο της δημοσιότητας. Τι και αν το «Λίνκολν» των 12 υποψηφιοτήτων ήταν το φαβορί στην κούρσα των φετινών Οσκαρ. Οσοι πόνταραν με σύνεση κι έδειξαν τον Ντέι Λιούις κέρδισαν.

Zero Dark Thirty

Το πρόσωπο μιας γυναίκας πράκτορος της CIA, της Μάγια, είναι ο καθρέφτης του αμφιλεγόμενου «Zero Dark Thirty». Η ταινία της Κάθριν Μπίγκελοου έχει ήδη προκαλέσει ποικίλες αντιδράσεις στις ΗΠΑ. Επίσημοι κύκλοι ζήτησαν να εξεταστεί το ενδεχόμενο διαρροών απόρρητων πληροφοριών από τη CIA προς το επιτελείο της ταινίας. Αλλοι κατηγόρησαν την Μπίγκελοου ότι δικαιολογεί ηθικά το Γκουαντάναμο δίνοντας άφεση αμαρτιών στον πρόεδρο Μπους τον νεώτερο και στον αντιπρόεδρο Ντικ Τσένι. Οι δεύτεροι μάλλον έχουν δίκιο.
Το «Zero Dark Thirty» φαινομενικά είναι αποδραματοποιημένο. Μοιάζει με δημοσιογραφικό χρονικό γύρω από την πολύχρονη προσπάθεια της CIA να εντοπίσει τον Οσάμα μπιν Λάντεν. Πίσω από την «αντικειμενική» ματιά του παρατηρητή (η πρωταγωνίστρια Τζέσικα Τσάστεϊν σαν το alter ego της Μπίγκελοου), όμως, κρύβεται η μυθοπλασία. Το χρονικό μεταλλάσσεται αθόρυβα σε ιστορία εκδίκησης, που κορυφώνεται αριστοτεχνικά σε μια σεκάνς πολεμικής περιπέτειας: η εξόντωση του Μπιν Λάντεν στο κρησφύγετό του στο Πακιστάν. Απαραίτητη προϋπόθεση για την εκδίκηση (που λυτρώνει ακόμη και τους εφιάλτες του Βιετνάμ) είναι ένα ημίωρο μπαράζ βασανιστηρίων με το οποίο αρχίζει η ταινία. Δεν δικαιολογείται αλλιώς τούτη η υπερβολή.
Η αλήθεια, που δεν αποσιωπάται από το «αντικειμενικό» ρεπορτάζ, είναι πως η CIA έφτασε στο κρησφύγετο του σατανά χάρη σε μια Lamborghini (δώρο σε έναν πάμπλουτο Αραβα πληροφοριοδότη) και όχι χάρη στο Γκουαντάναμο.
Η σκηνοθεσία της Μπίγκελοου, πάντως, είναι εξαιρετική. Σπανίζει τέτοια ενορχήστρωση πολιτικού θρίλερ, πολεμικού δράματος, περιπέτειας, κινηματογραφικού ρεπορτάζ. Η τροχιά από το δημοσιογραφικό χρονικό στη μυθοπλασία εξελίσσει και τον χαρακτήρα της ηρωίδας. Η ψυχρή Μάγια στο τέλος γίνεται συναισθηματικά εύθραυστη, με μια πινελιά υπαρξιακού δράματος στο προφίλ της.

Δημοσιεύτηκε στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 21-2-2013

Ζωη του Πι

Τρικυμία και ονειρική φαντασία

Δύο κατηγορίες ταινιών βρίσκονται στον αφρό των φετινών υποψηφιοτήτων για Οσκαρ. Η πρώτη αφορά θεματολογίες γύρω από την ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών και τη σύγχρονη εξωτερική τους πολιτική («Λίνκολν», «Αrgo», «Zero Dark Thirty»). Η δεύτερη είναι καθαρά ανθρωποκεντρική και έχει μεγαλύτερο κινηματογραφικό ενδιαφέρον από τα χολιγουντιανά μαθήματα πατριδογνωσίας. Σε αυτήν ανήκουν η «Ζωή του Πι», που προβάλλεται εδώ και αρκετές εβδομάδες, και τα «Μυθικά πλάσματα του Νότου» που έκαναν πρεμιέρα την περασμένη Πέμπτη. Η «Ζωή του Πι» κυλάει σαν ένα μάθημα επιβίωσης και ενηλικίωσης ανοιχτό στη φιλοσοφία του new age. Τα «Μυθικά πλάσματα του Νότου» είναι μια παράξενη ταινία για την παιδική ηλικία που εμβολίζεται από την ονειρική φαντασία.

Αλλόκοτο παραμύθι

Στα «Μυθικά πλάσματα του Νότου» ο κόσμος καταρρέει μπροστά στα μάτια της 6χρονης Χάσπαπι, που βλέπει τον πατέρα της να αργοπεθαίνει. Είμαστε θεατές μιας ταινίας καταστροφής παρασάγγας μακριά από το χολιγουντιανό υπερθέαμα, αλλά και από το δακρύβρεχτο μελό. Για τη Χάσπαπι, ολόκληρο το σύμπαν εξαρτάται από το αν όλα γύρω της ταιριάζουν σωστά. Τόσο απλός και αληθινός είναι ο κόσμος στο μυαλό και στην ψυχή της. Ενας κόσμος ξεχασμένος στον χρόνο, αλλόκοτα παραμυθένιος.
Το Μπάθταμπ στους βάλτους της Λουιζιάνα, όπου ζει η Χάσπαπι, το χωρίζει ένα φράγμα από μια βιομηχανική περιοχή – τον ξηρό κόσμο όπου οι άνθρωποι φοβούνται το νερό και αγοράζουν ψάρια τυλιγμένα σε πλαστικό. Στο Μπάθταμπ όλοι ξέρουν ότι η ζωή και ο θάνατος είναι ένας κύκλος που θα τον εξερευνήσεις καλύτερα αν διώξεις από την καρδιά σου τον φόβο. Ζώα, πιο άγρια από σένα, σε καταλαβαίνουν όταν έχεις αδύναμη καρδιά και έρχονται απειλητικά.
Η Χάσπαπι, που είναι ορφανή από μητέρα, ζει σε μια παράγκα δίπλα σε κατοικίδια ζώα. Δίπλα στην τροφή της. Ζωγραφίζει στους ξύλινους τοίχους όπως οι άνθρωποι της εποχής των σπηλαίων. Βλέπει τον πατέρα της να χάνεται και φαντάζεται άγριους βούβαλους, που κάποτε ήταν οι βασιλιάδες της γης, να έρχονται για να ξαναγίνουν κυρίαρχοι. Αν δεν υπήρχαν οι πάγοι, η Χάσπαπι θα είχε ήδη γίνει το πρωινό τους. Οι πάγοι όμως λιώνουν και η στάθμη του νερού ανεβαίνει πνίγοντας το Μπάθταμπ. Το πλέγμα του σύμπαντος έσπασε. Η Χάσπαπι πρέπει να ζήσει χωρίς τον μπαμπά της.
Τα «Μυθικά πλάσματα του Νότου» είναι μια ονειρική ταινία με πρωταγωνίστρια μια κοπελίτσα – παιδί θαύμα, την Κουβενζανέ Γουόλις, υποψήφια για Οσκαρ Α΄ γυναικείου ρόλου. Είναι εμπνευσμένη και από τον τυφώνα Κατρίνα που σάρωσε τη Λουιζιάνα. Το οπτικό στυλ που υιοθετεί η σκηνοθεσία του πρωτοεμφανιζόμενου Μπεν Ζέιτλιν φέρνει στον νου τον λυρισμό του Τέρενς Μάλικ.

Στον ωκεανό του new age

Στη «Ζωή του Πι», από το μπεστ σέλερ του Γιαν Μαρτέλ, ένας ώριμος άντρας με παράξενο όνομα, ο Πισίνα Παρτέλ ή αλλιώς Πι, αφηγείται σε έναν επίδοξο συγγραφέα την απίστευτη ιστορία που έζησε κάποτε και η οποία τον φώτισε να βρει τον δρόμο του στη ζωή. «Ηρθα σε σένα γιατί έχεις μια ιστορία που θα με κάνει να πιστέψω στον Θεό», λέει ο συγγραφέας στον Πι. Οταν ήταν έφηβος ο Πι βρέθηκε ύστερα από ένα ναυάγιο μέσα σε μια σωστική βάρκα μαζί με μια άγρια τίγρη.
Ο Πι φαντάζει άλλοτε σαν ένας Ροβινσώνας που βρήκε τον Θεό (σε έναν αγώνα που η λογική βρίσκει την ισορροπία της με το ένστικτο) και άλλοτε σαν ήρωας μιας ναυτικής περιπέτειας στο μέσο του ωκεανού. Το ένστικτο και η λογική, ο φόβος και το θάρρος, η τρικυμία και η γαλήνη είναι μερικά ζεύγη αντιθέτων που αναδεικνύονται στην ταινία και που το καθένα τους αποτελεί μια αδιάρρηκτη ενότητα. Η «Ζωή του Πι» αφορά την τρικυμία και το φως και αντικατοπτρίζει την επιθυμία του σκηνοθέτη της, του Ανγκ Λι, για μια νέα πίστη που θα φέρει μια νέα παγκόσμια ισορροπία στον κόσμο. Ο Λι είναι βέβαιος ότι ο άνθρωπος και η κοινωνία δεν αντέχουν το ιδεολογικό κενό. Επίσης, είναι βέβαιος ότι η πίστη είναι σαν «ένα σπίτι με πολλά δωμάτια».

Δείτε

Τα μυθικά πλάσματα του Νότου (Beasts Of The Southern Wild, 2012)

Η αμερικανική έκπληξη της χρονιάς είναι το αουτσάιντερ στη φετινή κούρσα των Οσκαρ (υποψήφιο για 4 βραβεία). Σε μια ξεχασμένη κοινότητα στους βάλτους της Λουιζιάνα, όπου όλα θυμίζουν το καταστροφικό πέρασμα του «Κατρίνα», ένα μικρό κορίτσι ορφανό από μητέρα περιμένει τον πατέρα του να πεθάνει. Παράλληλα, πλάθει με τη φαντασία της έναν ονειρικό κόσμο. Γυρίστηκε από τον Μπεν Ζέιτλιν. Πρωταγωνιστεί η Κουβενζανέ Γουόλις. (Προβάλλεται στις αίθουσες)

Η ζωή του Πι (Life of Pi, 2012)

Ενας νεαρός Ινδός θα βρεθεί ολομόναχος στην απεραντοσύνη της φύσης. Το εμπορικό πλοίο με το οποίο ταξίδευε με την οικογένειά του, με προορισμό τον Καναδά, βυθίζεται στον Ειρηνικό στη διάρκεια μιας τρομερής καταιγίδας. Ο Πι, μοναδικός επιζών, θα πρέπει να βρει τρόπο να επιβιώσει πάνω σε μια σωστική λέμβο στην οποία έχει καταφέρει ν’ ανέβει και ένας άλλος ναυαγός: μια τίγρη της Βεγγάλης. Πρωταγωνιστεί ο Σουράι Σάρμα. Γυρίστηκε από τον Ανγκ Λι και είναι υποψήφια για 11 Οσκαρ. (Προβάλλεται στις αίθουσες)

Δημοσιεύτηκε στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 10-2-2013

(Quvenzhané Wallis), (Dwight Henry), (Gina Montana), (Levy Easterly)

Ενα κορίτσι με παράξενο όνομα, η 6χρονη Χάσπαπι, κουβαλάει στην τρυφερή της ψυχή όλο το βάρος του κόσμου: έχει χάσει προ πολλού τη μητέρα της και τώρα βλέπει και τον πατέρα της να αργοπεθαίνει. Η Χάσπαπι, που όπως όλα τα μικρά παιδιά πιστεύει ότι μικρόκοσμός της είναι ομφαλός του όλου κόσμου, αποτελεί το κέντρο βάρους στα «Μυθικά πλάσματα του Νότου» («Beasts of the Southern Wild». Η πιο παράξενη αμερικανική ταινία της χρονιάς προέρχεται από την ανεξάρτητη παραγωγή και διαδραματίζεται σε μια περιοχή της Λουιζιάνας την εποχή του σαρωτικού τυφώνα Κατρίνα. Οι εικόνες της θυμίζουν, άλλοτε ντοκιμαντέρ για τον Τρίτο Κόσμο κι άλλοτε μετα-αποκαλυπτικό τοπίο.
Η Χάσπαπι ζει στο Μπάθταμπ, σε έναν υγρό παράδεισο «άγριων» ανθρώπων, αποκομμένο με ένα τσιμεντένιο φράγμα από τον ξηρό κόσμο όπου οι πολιτισμένοι φοβούνται το νερό. Στο Μπάθταμπ κανείς δεν φοβάται τη βροχή, ούτε το λιώσιμο των πάγων. Παρότι ξέρουν πως μια μέρα η στάθμη του νερού θ’ ανέβει και το Μπάθταμπ θα βουλιάξει. Αυτός είναι κι ο λόγος που έχουν αφεθεί στις βασικές απολαύσεις της σύντομης ζωής.
Η Χάσπαπι αφουγκράζεται τον χτύπο της καρδιάς των κατοικίδιων ζώων γύρω της και μονολογεί για την τροφή της. Μονολογεί σαν λιλιπούτειος σοφός και για το πλέγμα του σύμπαντος, που θα καταρρεύσει άμα του φύγει έστω κι ένα μικρό κομματάκι. Ο μπαμπάς της πεθαίνει και η Χάσπαπι πλάθει έναν παράλληλο ονειρικό κόσμο που φαντάζεται την αρχή και το τέλος του αληθινού κόσμου. Το σινεμά αφουγκράζεται τη δική της καρδιά.
Τα «Μυθικά πλάσματα του Νότου» είναι μια μικρή ταινία με γερή κράση ανάμεσα σε μια ντουζίνα μεγάλων και πολυδιαφημισμένων παραγωγών που τρέχουν με βηματοδότη στη φετινή κούρσα των Οσκαρ. Ο πρωτοεμφανιζόμενος Μπεν Ζέιτλιν σκηνοθέτησε ένα λυρικό ποίημα για την παιδική ηλικία και την απώλεια. Η φόρμα του αφομοίωσε το σινεμά του Τέρενς Μάλικ και την αθωότητα που έχει το βλέμμα της μικρής πρωταγωνίστριάς του, της Κουβενζανέ Γουόλις, η οποία είναι υποψήφια για Οσκαρ Α΄ γυναικείου ρόλου. Τα «Μυθικά πλάσματα του Νότου» είναι υποψήφια σε άλλες τρεις κατηγορίες: καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, διασκευασμένου σεναρίου.

Δημοσιεύτηκε στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 7-2-2013

Zero Dark Thirty
Εύγλωττα χαρακτήρισε «patriot games» τις υποψηφιότητες για τα φετινά βραβεία Οσκαρ ένας Βρετανός δημοσιογράφος. Το μεγάλο φαβορί, το «Λίνκολν», που πραγματεύεται την κατάργηση της δουλείας και την έννοια της δικαιοσύνης, είναι η καλύτερη δήλωση υποστήριξης του Στίβεν Σπίλμπεργκ στον Μπαράκ Ομπάμα. Παράλληλα, το «Επιχείρηση: Αrgo» του Μπεν Αφλεκ και το «Zero Dark Thirty» της Κάθριν Μπίγκελοου (που κρατάει αποστάσεις από τον σημερινό πρόεδρο) προσπαθούν να μαζέψουν τα όσα έχει σύρει το Χόλιγουντ στη CIA από την ημέρα που ο Τζορτζ Μπους ο νεότερος έβαλε τις Ηνωμένες Πολιτείες σε δύο πολέμους, στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ.
Στα φετινά patriot games του Χόλιγουντ μπορούν άφοβα να συμπεριληφθούν και τα διασκεδαστικά παιχνίδια βίας γύρω από την αμερικανική Ιστορία στο σπαγγέτι γουέστερν «Django, ο τιμωρός» του Κουέντιν Ταραντίνο.

Με τον Ομπάμα

«Μια δεκαετία πολέμου τελειώνει, η ανάκαμψη της οικονομίας ξεκινά», είπε ο Ομπάμα στην ομιλία του κατά την πρόσφατη ορκωμοσία του στην Ουάσιγκτον. Τα λόγια του ίσως να εξηγούν και την αλλαγή διάθεσης που είχε ήδη γίνει αισθητή στο ηλιόλουστο Χόλιγουντ.
Η πλάγια ανάγνωση του «Λίνκολν» υπό το πρίσμα των όσων είπε ο Αμερικανός πρόεδρος μπροστά στο Καπιτώλιο, αποκαλύπτει και μια αγωνία για το μεγάλο στοίχημα ενός ηγέτη που δεν κουράζεται να επαναλαμβάνει το όραμά του για μια Αμερική χωρίς κοινωνικές ανισότητες. Παράλληλα, υπενθυμίζει στους Αμερικανούς ότι η έννοια της δικαιοσύνης βασίζεται σε αξιώματα της λογικής κι όχι σε ηθικολογίες. Στα χρόνια του Αβραάμ Λίνκολν η κατάργηση της δουλειάς ήταν ένα κομβικό ζήτημα για τον καπιταλισμό στις Ηνωμένες Πολιτείες, που έπρεπε να σταθούν στα πόδια τους πραγματικά ενωμένες. Σήμερα το κομβικό ζήτημα δεν αφορά το χρώμα των ανθρώπων, αλλά το κοινωνικό χάσμα που διευρύνεται επικίνδυνα.
Στο πρόσφατο παρελθόν, ο Τζορτζ Κλούνεϊ συνδέθηκε άρρηκτα με δύο πολυσυζητημένες πολιτικές ταινίες, το «Syriana» και το «Καληνύχτα και καλή τύχη». Σήμερα, εμφανίζεται ως παραγωγός του «Επιχείρηση: Argo» που εξωραΐζει πανέξυπνα το πρόσωπο της CIA. Ο Μπεν Αφλεκ, ο σκηνοθέτης και ο πρωταγωνιστής της ταινίας, μεταφέρει σχεδόν πιστά στην οθόνη την αληθινή ιστορία της φυγάδευσης έξι Αμερικανών από την Τεχεράνη τον καιρό που η αμερικανική πρεσβεία είχε καταληφθεί από Ιρανούς φοιτητές. Αρχίζει με έναν εξορκισμό της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, η οποία στήριξε το τυραννικό καθεστώς του Σάχη. Στη συνέχεια, φτιάχνει μια φούσκα βασιζόμενος σε αληθινό γεγονός μεν, λεπτομέρεια δε από την υπόθεση της ομηρίας στην αμερικανική πρεσβεία. Πρόκειται για μυθοπλασία με σασπένς, αν και θα μπορούσε να γίνει εξαιρετική σάτιρα: Το Χόλιγουντ ξέρει να στήνει υπερπαραγωγές με χάπι εντ, σε αντίθεση με τους θερμοκέφαλους γραφειοκράτες της CIA που τα θαλασσώνουν.
Λεπτομέρεια ήταν η υπόθεση των έξι, που είχαν καταφέρει να βγουν από την αμερικανική πρεσβεία την ώρα της εισβολής των φοιτητών και να βρουν καταφύγιο στην πρεσβεία του Καναδά. Το μείζον στην κρίση αυτή, που παρακάμπτεται, ήταν η «υπερπαραγωγή» της CIA και της ομάδας Delta για την απελευθέρωση των υπόλοιπων Αμερικανών που κρατούνταν στην αμερικανική πρεσβεία, η οποία κατάληξε σε φιάσκο.

Το κυνήγι του μπιν Λάντεν

Το αμφιλεγόμενο «Zero Dark Τhirty» της Κάθριν Μπίγκελοου έχει προκαλέσει αντιδράσεις στις ΗΠΑ όπου αρκετοί το θεωρούν πλυντήριο για τα πεπραγμένα των Μπους και Τσένι. Επιτηδευμένα έχει τη μορφή ενός δημοσιογραφικού χρονικού γύρω από την πολύχρονη επιχείρηση της CIA να εντοπίσει και να εξοντώσει τον Οσάμα μπιν Λάντεν. Δικαιολογεί όμως τις απαγωγές υπόπτων και τα βασανιστήρια.
Το «Zero Dark Thirty» έχει επίφαση ντοκιμαντέρ αλλά και τάση προς δραματοποίηση. Mια αναλύτρια της CIA, η Μάγια, έχει αφιερωθεί στο κυνήγι του Μπιν Λάντεν. Η Μάγια ως κινηματογραφική ηρωίδα είναι συγγενής με τον ήρωα της προηγούμενης ταινίας της Μπίγκελοου, του οσκαρικού «The Hurt Locker», που διαδραματιζόταν στη Βαγδάτη. Η εμμονή με τη δουλειά της σταδιακά την αποξενώνει από το περιβάλλον της δίνοντας μια ψευτοϋπαρξιακή χροιά στον χαρακτήρα της.
Μια πιο προσεκτική ματιά τοποθετεί τη φανταστική Μάγια στον αντίποδα της υπαρκτής Βάλερι Πλέιμ, που ήταν επικεφαλής του κλιμακίου της CIA στη Βαγδάτη πριν ξεσπάσει ο πόλεμος. Η Πλέιμ «κάηκε» από το δίδυμο Μπους – Τσένι για να στηθεί ένα επικοινωνιακό παιχνίδι γύρω από τα υποτιθέμενα πυρηνικά του Σαντάμ.

Ιστορίες για τη CIA και την Αμερική

Zero Dark Thirty (2012)
Ο πόλεμος της CIA κατά της τρομοκρατίας από την επομένη των Δίδυμων Πύργων μέχρι την εξόντωση του Οσάμα μπιν Λάντεν, στο κρησφύγετό του στο Πακιστάν. Η Κάθριν Μπίγκελοου δείχνει βασανιστήρια ενώ παραθέτει αποσπασματικά κι αδιάφορα πληροφορίες γύρω από την πολύχρονη προσπάθεια των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών να εντοπίσουν το στρατηγείο της Αλ Κάιντα. Πρωταγωνιστεί η Τζέσικα Τσάστεϊν. Το «Zero Dark Thirty» είναι υποψήφιο για 5 Οσκαρ. (Πρεμιέρα στις 21/2)

Επιχείρηση: Argo (2012)
Ενας cool πράκτορας της CIA, ο υπαρκτός Τόνι Μέντεζ, και δύο άνθρωποι του Χόλιγουντ οργανώνουν την εικονική παραγωγή μιας ταινίας με σκοπό τη φυγάδευση 6 Αμερικανών από την Τεχεράνη. Ολα αυτά την εποχή της ομηρίας Αμερικανών μετά την εισβολή Ιρανών στην αμερικανική πρεσβεία. Η ιστορία είναι αληθινή και η ταινία υποψήφια για 7 Οσκαρ. Σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί ο Μπεν Αφλεκ. (Προβάλλεται στις αίθουσες)

Παιχνίδια συνωμοσίας (2010)
Το σκάνδαλο Πλέιμγκεϊτ, από το όνομα της αναλύτριας της CIA Βάλερι Πλέιμ, παρουσιάζεται σαν ένα χρονικό κατάλυσης κάθε έννοιας θεσμού. Το δίδυμο Μπους και Τσένι, αναζητώντας πειστική απειλή – αφορμή για να ξεκινήσουν οι πολεμικές επιχειρήσεις στη Βαγδάτη, παρέκαμψε εκθέσεις της CIA, που ήταν αρνητικές γύρω από την ύπαρξη όπλων μαζικής καταστροφής στο Ιράκ. Του Νταγκ Λάιμαν. (Σε dvd)

Τhe Hurt Locker (2008)
Tο θρίλερ των ΗΠΑ στην καρδιά της Βαγδάτης, αλλά και ο πόλεμος σαν εθισμός ενός σύγχρονου και αμφιλεγόμενου Ράμπο, στην ταινία που σάρωσε τα Οσκαρ το 2010 κάνοντας διάσημη την Κάθριν Μπίγκελοου. (Σε dvd)

Παιχνίδια εξουσίας (2007)
Αλλη μια ταινία βασισμένη σε αληθινούς χαρακτήρες. Ο Τσάρλι Γουίλσον (ένας ερωτύλος γερουσιαστής του Τέξας πνιγμένος στα σκάνδαλα), o Γκαστ Αβράκωτος (ένας ελληνικής καταγωγής πράκτορας της CIA) και μια ζάπλουτη κοσμική κυρία οργανώνουν μια επιχείρηση υποστήριξης των μουτζαχεντίν. Βρισκόμαστε στη δεκαετία του ’80, με τη ρωσική εισβολή στο Αφγανιστάν σε εξέλιξη. Η σκηνοθεσία είναι του Μάικ Νίκολς. Παίζουν: Τομ Χανκς, Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, Τζούλια Ρόμπερτς. (Σε dvd)

Syriana (2005)
Ανατομία του φαινομένου της τρομοκρατίας στο καλύτερο πολιτικό θρίλερ του 21ου αιώνα, με τον Τζορτζ Κλούνεϊ στον ρόλο ενός βετεράνου της CIA. Γυρίστηκε από τον Στίβεν Γκέιγκαν. (Σε dvd)

Καληνύχτα και καλή τύχη (2005)
H ιστορία είναι αληθινή και η σφραγίδα του Κλούνεϊ σε ένα ακόμη συναρπαστικό πολιτικό θρίλερ, που έχει αφορμή τον μακαρθισμό και πραγματεύεται τον ρόλο του δημοσιογράφου ανάμεσα στην αλήθεια και στο θέαμα. (Σε dvd)

Ο καθοδηγητής (2006 )
Kατασκοπική ταινία εποχής γύρω από τη γέννηση και την ενηλικίωση της CIA, με σκηνοθέτη τον Ρόμπερτ ντε Νίρο. Με Ματ Ντέιμον, Γουίλιαμ Χαρτ, Αντζελίνα Τζολί. (Σε dvd)

Aποστολή στη Nικαράγουα (1983)
Eνας φωτορεπόρτερ και δύο Aμερικανοί δημοσιογράφοι φτάνουν στη Nικαράγουα την εποχή της επανάστασης των Σαντινίστας. Η καταγραφή της πραγματικότητας τους αποκαλύπτει πτυχές της πολιτικής των HΠA στη Λατινική Αμερική. Του Ρότζερ Σπότισγουντ, με Nικ Nόλτε, Tζιν Xάκμαν, Tζοάνα Kάσιντι. (Σε dvd)

Oι τρεις μέρες του Kόνδορα (1975)
Εμβληματικό πολιτικό θρίλερ της δεκαετίας του ’70. Ενα ασήμαντο ανθρώπινο γρανάζι της CIA πληροφορείται συμπτωματικά ένα απόρρητο σχέδιο για επέμβαση στη Μέση Ανατολή και γίνεται στόχος της ίδιας της υπηρεσίας του. Του Σίντνεϊ Πόλακ, με Ρόμπερτ Ρέντφορντ, Φέι Νταναγουέι. (Σε dvd)

Δημοσιεύτηκε στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 3-2-2013

Οδηγός αισιοδοξιας

Η πιο απρόβλεπτη ταινία ανάμεσα σε αυτές που φιγουράρουν στη λίστα με τις σημαντικότερες υποψηφιότητες των φετινών Οσκαρ είναι το «Οδηγός αισιοδοξίας». Ο αυθεντικός αγγλικός τίτλος του, το εξεζητημένο «Silver Linings Playbook», προέρχεται από τη φράση every cloud has a silver lining, σε ελεύθερη απόδοση κάτι σαν φως στην άκρη του τούνελ. Οι ερμηνείες, ιδιαίτερα της Τζένιφερ Λόρενς, και η σκηνοθεσία του Ντέιβιντ Ο’ Ράσελ δίνουν φτερά στο μελόδραμα.
Ο Πατ Σολατάνο, ένας νεαρός καθηγητής Ιστορίας, βγαίνει από το ψυχιατρείο έπειτα από τέσσερα χρόνια κι επιστρέφει στο πατρικό του που φέρνει λίγο σε τρελοκομείο. Ο πατέρας του, ένας Ιταλοαμερικανός παθιασμένος με το ράγκμπι και τα στοιχήματα, τον θέλει διαρκώς δίπλα του για γούρι όταν παίζει η ομάδα του. Η μητέρα του είναι μια τυπική νοικοκυρά που προσπαθεί να κρατάει ισορροπίες στην οικογένεια. Ο Πατ, ο οποίος κλείστηκε στο ίδρυμα έπειτα από μια βίαιη επίθεσή του στον εραστή της γυναίκας του, πιστεύει πως το σπασμένο γυαλί ξανακολλάει. Τρελά ερωτευμένος, έτσι λέει, με την πρώην του, κάνει το παν για να παρακάμψει τα περιοριστικά μέτρα που έχει επιβάλει το δικαστήριο τα οποία του απαγορεύουν να την πλησιάσει.
Μια μέρα σε ένα φιλικό σπίτι ο απελπισμένος Πατ θα γνωρίσει την Τίφανι, μια νεαρή χήρα ανήμπορη να διαχειριστεί συναισθηματικά την απώλεια του άντρα της. Η κυκλοθυμική Τίφανι αρπάζεται από τον Πατ όπως ο ναυαγός από το σωσίβιο και τον πείθει να γίνει ο παρτενέρ της σε ένα διαγωνισμό χορού.
Ο Ντέιβιντ Ο’ Ράσελ («The Fighter») έφτιαξε μια ταινία-χορογραφία για τη ζωή, ρουφώντας ενέργεια από ανθρώπινα συντρίμμια. Ο ρυθμός του είναι ξέφρενος. Αφομοιώνει το δράμα, την κωμωδία, την ηθογραφία, το αυτοσχεδιαστικό στυλ του Κασσαβέτη. Η σκηνοθεσία του έχει μια ακόμη αρετή, αποσπά ό,τι καλύτερο από τους πρωταγωνιστές του, τον Μπράντλεϊ Κούπερ και τη Λόρενς, ενώ ακουμπάει με δεξιοτεχνία τους δεύτερους ρόλους (Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Τζάκι Γουίβερ). Η ταινία είναι υποψήφια για 8 Οσκαρ.

Δημοσιεύτηκε στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 31-1-2013

Blog Stats

  • 72,108 hits

Αρχείο

Απριλίου 2014
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μαρ    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  

13η τροποποίηση αμερικανικού συντάγματος Beasts of the southern wild Blancanieves Blockbuster CIA cult Jeune & Jolie Killer Joe Killing them softly Les Miserables New Age Paradies Liebe September Αλφρεντ Χίτσκοκ Αμερικανικός εμφύλιος Αννα Καρένινα Βωβό σινεμά Γκορ Βερμπίνσκι Εμίλ Ζολά Επιστημονική φαντασία Ζακ Γαλιφιανάκης Ζαν Λικ Γκοντάρ Η ωραία της ημέρας Κάθριν Μπίγκελοου Κίρα Νάιτλι Κουέντιν Ταραντίνο Κουβενζανέ Γουόλις Λέων Τολστόι Λίνκολν Λαρς φον Τρίερ Λεονάρντο Ντι Κάπριο Μαργκαρέτε Τίζελ Ματ Ντέιμον Μπάρμπα Θωμάς Μπεν Αφλεκ Μπεν Ζέιτλιν Μπραντ Πιτ Μυθικά πλάσματα του Νότου Νανά Ντάνιελ Ντέι Λιούις Οσα Παίρνει ο άνεμος Οσκαρ 2013 Πάμπλο Μπερχέρ Παιχνίδια Εξουσίας Πολ Τόμας Αντερσον Ράσελ Κρόου Σπάικ Λι Στίβεν Σπίλμπεργκ Τζέσικα Τσάστεϊν Τζο Ράιτ Τζόνι Ντεπ Τομ Στόπαρντ Τομ Χούπερ Φρανσουά Οζόν Χαβιέ Μπαρδέμ Χιονάτη Χιου Τζάκμαν Χοακίν Φίνιξ Χολιγουντιανή κωμωδία Χόλιγουντ Ψυχώ αμερικανική κωμωδία αμερικανικός κινηματογράφος γαλλική νουβέλ βαγκ γαλλικός κινηματογράφος γαλλικό σινεμά γουέστερν ελληνικός κινηματογράφος ερωτισμός στον κινηματογράφο μιούζικαλ πολιτικό θρίλερ πορνογραφία σπαγγέτι γουέστερν σύγχρονος ελληνικός κινηματογράφος ταινίες καταστροφής

Twitter Updates

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 25 other followers