1968

ΑΕΚ (9)

 

Στις δύο προηγούμενες ταινίες του Τάσου Μπουλμέτη, στην «Πολίτικη κουζίνα» και τον «Νοτιά», η φαντασία ήταν σαν ένας γιγάντιος μοχλός στα χέρια του κεντρικού ήρωά τους, ο οποίος και στις δύο ταινίες ήταν ένα alter ego του σκηνοθέτη. Στη σημερινή, στο «1968», ο Μπουλμέτης μετατοπίζεται ηχηρά από τη φαντασία προς το «σινεμά της πραγματικότητας», τοποθετώντας μια μεγάλη του αγάπη, την ΑΕΚ, στο κέντρο του κινηματογραφικού κάδρου του. Η επιθυμία του και το κατόρθωμά του αυτή τη φορά ήταν να κάνει καρδιά της μυθοπλασίας του ένα ντοκιμαντέρ για τον ευρωπαϊκό θρίαμβο της μπασκετικής ΑΕΚ το 1968. Ο χτύπος της καρδιάς υπαγορεύει τον ρυθμό μιας ταινίας για την Αθήνα και την Ελλάδα εκείνης της χρονιάς, που υπήρξε κομβική για όλο τον κόσμο.

Στο «1968» στη θέση του κεντρικού ήρωα υπάρχει ένα αληθινό γεγονός: η νίκη της ΑΕΚ απέναντι στη Σλάβια Πράγας στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων στο Καλλιμάρμαρο στις 4 Απριλίου του 1968. Γύρω από αυτό ο Μπουλμέτης τοποθετεί σε τροχιά κύκλου μια σειρά από μικρές καθημερινές ιστορίες, ψηφίδες μιας μεγάλης εικόνας, που σιγά σιγά μπαίνουν σε κίνηση, καθώς η ώρα του τελικού πλησιάζει. Το γεγονός, το οποίο η χούντα των συνταγματαρχών θέλει να το εκμεταλλευτεί επικοινωνιακά, δημιουργεί μια δίνη με υπόκωφη βουή.

Εκείνο το βράδυ, για πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού μια ελληνική ομάδα, που είχε, μάλιστα, ιδρυθεί από πρόσφυγες, κατάφερε κάτι σπουδαίο που αντίλαλός του ξεπερνούσε τα σύνορά μας. «Κερδίσαμε γιατί δεν μπορούσαμε να χάσουμε μπροστά σε ογδόντα χιλιάδες ανθρώπους», λέει σήμερα ένας από τους πρωταγωνιστές της νίκης της ΑΕΚ. Εκείνο το βράδυ όμως ήταν ξεχωριστό όχι μόνον για τους αεκτζήδες ή τους φίλους του μπάσκετ.

Ηταν η πρώτη αυθόρμητη μαζική συνάθροιση σε καιρούς που ο Παττακός και οι φίλοι του είχαν απαγορεύσει τις δημόσιες συναθροίσεις. Η Αθήνα, αμήχανη, αφού είχε μπει στο «γύψο», όπως όλη η χώρα, βγήκε στους δρόμους με ανάμικτα συναισθήματα και με κατεύθυνση το Καλλιμάρμαρο -στον ίδιο χώρο λίγες μέρες μετά τον θρίαμβο της ΑΕΚ θα εξελιχθεί το πιο κακόγουστο στρατιωτικοκαρναβαλικό σόου της χούντας των συνταγματαρχών, για την πρώτη «επέτειο» της «Επαναστάσεως της 21ης Απριλίου».

Η νοσταλγία, που δεν εξιδανικεύει το παρελθόν, αλλά το φέρνει σαν ατμόσφαιρα στο παρόν, παραμένει το δυνατό «χαρτί» σε αυτό το docufiction του Μπουλμέτη. Οι αρτηρίες, που συνδέουν λειτουργικά το ντοκιμαντέρ με την μυθοπλασία είναι αυτές απ’ όπου περνούν η μουσική της Ευανθίας Ρεμπούτσικα και η φωνή του Βασίλη Γεωργίου, του σπορτκάστερ που μετέδωσε ραδιοφωνικά τον τελικό.

Τι είναι το «1968»; Στο επίχρισμά του μια νοσταλγική ταινία για εποχές που το ραδιόφωνο μετέδιδε τα ματς στα «μεσαία» και που η φυγή προς το όνειρο περνούσε μέσα από λασπωμένες αλάνες. Ψάχνοντας πιο βαθιά, εκεί που βρίσκεται η καρδιά του φιλμ, ας μην κάνουμε το λάθος και το εκλάβουμε ως έναν «οπαδικό» ύμνο για την ΑΕΚ. Ο Μπουλμέτης εκφράζει την αγάπη του για την ομάδα του, που ένωσε πρόσφυγες από χαμένες πατρίδες. Παράλληλα, αναπολεί την εποχή που η κερκίδα ήταν μια μεγάλη ανοιχτή παρέα. Σε αυτή τη φανταστική κερκίδα έχει κρατήσει μια θέση μια όλους μας.

Οπως προαναφέρθηκε, στο «1968» δεν υπάρχει ήρωας για να ταυτιστείς. Υπάρχουν μόνον μικρές τομές, στις λεπτομέρειες απ’ όπου αναβλύζει συγκίνηση, που επιτρέπουν στον θεατή να δει ξεκάθαρα όλες τις διαστάσεις που είχε ο μπασκετικός θρίαμβος της ΑΕΚ πριν από πενήντα χρόνια ακριβώς.

Δημοσιεύτηκε στη ΝΕΑ ΣΕΛΙΔΑ 28-1-2018

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s